ΠΑΛΑΙΟΝΤΟΛΟΓΙΑ







Η παλαιοντολογία όπως διδάσκεται, αυτοδιαφημίζεται , και διαδίδεται μέσω της τέχνης και της ψυχαγωγίας, επιβάλλεται σαν μια αξιόπιστη επιστήμη, και δημιουργεί μια εντύπωση σταθερότητας των θέσεων που αντιπροσωπεύει, γεγονός όμως που όπως θα δούμε με παραδείγματα δεν ισχύει.



 Υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της επιστημονικής θεωρίας και της καλλιτεχνικής απεικόνισης του προϊστορικού κόσμου. |Στις παλιές απεικονίσεις δεινόσαυρων οι καλλιτέχνες τους αναπαριστούσαν με μορφή ερπετοειδή ενώ οι σύγχρονες πολλές φορές και με χαρακτηριστικά πτηνών, οι καινούριες σε αντίθεση με τις παλιές είναι μεν πιστές στο πως οι μυς και οι τένοντες περιβάλουν τον σκελετό αλλά μια τέτοια αναπαράσταση θα ήταν σωστή μόνο σε περίπτωση που ο σκελετός ήταν σωστά στημένος, σε παρόμοια περίπτωση όταν ο σκελετός είναι ελλιπής τότε πολλές φορές η ζωγραφιά του δεινοσαύρου που κοιτάζουμε βασίζεται σε συγγενικά είδη για να απεικονίσει πολύ βασικά και λειτουργικά μέλη όπως το κεφάλι ή τα χέρια ενώ πολλές φορές ένα χαρακτηριστικό μερικών δεινόσαυρων καταλήγει να εμφανίζεται σε περισσότερες απεικονίσεις μελών της ομάδας τους ενώ κάτι τέτοιο δεν το υποστηρίζουν ευρήματα. Όταν βρίσκονται τα απολιθώματα, αυτά είναι μπερδεμένα και πολλές φορές σπασμένα. Όπως έχει αποδειχτεί από πολλές μετακινήσεις στα διαγράμματα κατάταξης και επαναπροσδιορισμούς στην γεωγραφική κατανομή και αλλαγές στα ονόματα τους και μεταφορά ευρημάτων από το ένα είδος στο άλλο και γενικά ο κανόνας να είναι να έχουμε να κάνουμε με μη κατατοπιστικό αρκετά υλικό, φαίνεται ότι οι παλαιοντολόγοι αντί να κάνουν μια καλή ταφονομια και καταλογογράφηση των ευρημάτων, επιδίδονται σε μια αχαλίνωτη συμπερασματολογια με σκοπό να αποδώσουν στον τομέα τους απαντήσεις ,το ίδιο έγκυρες με αυτές των εφάμιλλων επιστήμων της παλαιοντολογίας.


Τα ζώα που έχουν απολιθωθεί και αριθμούν το δυναμικό του αρχείο των απολιθωμάτων αυξομειώνεται συνεχώς , καθώς αυτά από δεινόσαυροι γίνονται ψάρια η από χελώνες δεινόσαυροι , αλλάζοντας την εικόνα ενός έτσι και αλλιώς ελλιπούς προϊστορικού φανταστικού κόσμου που αποδίδεται, μέσω θεωριών περί μορφής και συμπεριφορών και αλληλεπιδράσεων που αλλάζουν όταν θα το αποφασίσει η είσπραξη της έκδοσης ενός ‘’ριζοσπαστικού ‘’ βιβλίου με ‘’ριζοσπαστικές’’ θεωρίες που επιβάλλονται στις μάζες σαν αλάνθαστος κανόνας για κάτι που κάνεις δεν ήταν εκεί να το δει ,και που στην ουσία δεν εξυπηρετούν τον σκοπό της σύλληψης της αληθείας αλλά την δικαιολόγηση των απολιθωμάτων που είναι αιρετικά και που από εκεί και έπειτα ( εφόσον η θεωρία έπιασε τόπο ) μπορούν να εμφανίζονται κατά συρροή και να μην προβληματίζουν.
. Ο πρώτος δεινόσαυρος, που βρέθηκε ποτέ δεν είναι άλλος από τον Ιγκουανόδωντα ο οποίος ανακαλύφθηκε από τον Βρετανό γεωλόγο Gideon Mantell. Ένας από τους πρώτους ελλιπείς σκελετούς που βρέθηκε στο Μειντστόουν στο Κεντ της Βρετανίας, περιείχε το πιο ιδιόρρυθμο χαρακτηριστικό της ανατομίας του τον αγκαθωτό αντίχειρα ,το γεγονός ότι υπήρχε ένας και όχι δυο οδήγησαν τον γεωλόγο να το τοποθετήσει στην μύτη σαν κέρατο. Ακόμη, αρχικά ο Ιγκουανόδωντας θεωρούνταν ότι είναι τετράποδος, ύστερα δίποδος και σήμερα ότι χρησιμοποιούσε και τους δυο τρόπους μετακίνησης .
Τα πρώτα χρόνια της παλαιοντολογίας τον 19ου αιώνα η άποψη που κυριαρχούσε ήταν ότι τα νέα αυτά ζώα που η γνώση μας για αυτά έρχονταν από τα απολιθώματα, αυτές οι δεινές σαύρες έπρεπε να αντιμετωπιστούν ταξινομικά σαν μια ομάδα, τα Δεινοσαύρια, στην οποία συμπεριλαμβάνονταν δυο κύριες υποκατηγορίες τα Σαυρίσχια και τα Ορνιθίσχια. Κατά το 1920 ήταν αποδεκτή η άποψη ότι τα Δεινοσαύρια δεν ήταν ξεχωριστός κλάδος, και ότι τα Σαυρίσχια και τα Ορνιθίσχια ήταν δυο ανεξάρτητες ομάδες ζωών με ξεχωριστή καταγωγή από δυο διαφορετικά Ψευδοσούχια (ερπετά της Τριασσικής περιόδου),όντας και οι δυο ομάδες Αρχόσαυροι η λογική ήταν ότι δεν συγγένευαν παραπάνω μεταξύ τους από ότι με τους κροκόδειλους η τα πουλιά. Κι όμως αυτή η πεποίθηση ξανά άλλαξε, και σήμερα έχουμε επιστρέψει στο μοντέλο της ομοταξίας των Δεινόσαυρων με τις δυο τάξεις : Σαυρίσχια και Ορνιθίσχια.

Συνεχίζοντας τον κατάλογο των παρανοήσεων και τον μπερδεμάτων , ένα από τα πιο εντυπωσιακά Θηριόποδα είναι ο Θεριζινόσαυρος, κρίμα γιατί μπορεί να ήταν πολύ διαφορετικός από ότι υποθέτουμε μιας και τα απολιθώματα του που έχουμε βρει είναι ελάχιστα. Τα απολιθώματα του που βρέθηκαν συμπεριλαμβάνουν και τα νύχια των μπροστινών άκρων του, τα οποία φτάνουν το 1 μετρό. Το αστείο είναι όμως ότι, 6 χρόνια μετά την ανακάλυψη τους αρχικά θεωρήθηκε από Ρώσο επιστήμονα ότι άνηκαν σε μεγάλο χελωνοειδές ερπετό.
Αρκετά εκατομμύρια χρόνια παλιότερα στην Κάμβρια περίοδο, ένας από τους κύριους θηρευτές των τότε θαλασσών ήταν ένα πλάσμα που λέγονταν Ανομαλοκάρις και έφτανε το εντυπωσιακό μέγεθος για την εποχή του του ενός μέτρου, το πρόβλημα είναι ότι δεν απολιθώθηκε επαρκώς και όταν αρχικά ανακαλύφθηκαν τα ‘’νύχια’’ του χωρίς τα υπόλοιπα μέρη του σώματος του θεωρήθηκε ότι είχε βρεθεί γαρίδα. Η ιστορία επαναλήφθηκε δυο τρεις φόρες έως ότου ανακαλύφθηκαν τμηματικά σε άλλες τοποθεσίες τα υπόλοιπα μέρη του σώματος του.
Το 1877 βρέθηκε από τον Othniel Charles Marsh ένας ελλείπεις σκελετός Απατόσαυρου δυο χρόνια μετά ονομάστηκε από τον ίδιο παλαιοντολόγο ένας άλλος Δεινόσαυρος που ο ίδιος θεώρησε καινούργιο είδος και γένος και τον ονόμασε Βροντόσαυρο.24 χρόνια μετά αλλά αρκετά για να αποκτήσει η λέξη Βροντόσαυρος καθημερινή χρήση η επιστημονική κοινότητα απεφάνθη ότι το όνομα Βροντόσαυρος είναι συνώνυμο με τον Απατόσαυρο και ότι επρόκειτο για ένα είδος και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιείτε το πρώτο όνομα. με λίγα λόγια ο Βροντόσαυρος ο πιο διάσημος Δεινόσαυρος δεν υπήρξε ποτέ.

                                      ΟΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΡΥΠΤΟΖΩΟΛΟΓΙΑΣ

Η λέξη κρυπτοζωολογία επινοήθηκε την δεκαετία του 50 από τον βέλγο ζωολόγο Bernard Heuvelmans, η πρώτη έντυπη δημοσίευση του όρου έγινε το 1959 από τον Lucien Blancou στην αφιέρωση που έκανε στο βιβλίο του Geographie cynegetique du monde στον Εβελμάνς  «Bernard Heuvelmans, maitre de la cryptozoologie». O Heuvelmans αναγνώρισε την ανεξάρτητη επινόηση της λέξης στον Ivan T. Sanderson όταν αυτός ήταν μαθητής στο Eton την δεκαετία των 1920s. Η λέξη Cryptid στα ελληνικά κρυπτίδιο, επινοήθηκε το 1983 σε ένα γράμμα του john E. Wall στο ISC newsletter .Τα κρυπτίδια είναι τα ζώα των οποίων κατά την κρυπτοζωολογία δεν έχει αποδειχτεί η ύπαρξη τους, και οι πληροφορίες μας για αυτά προέρχονται από ανθρώπους που έγιναν μάρτυρες της ύπαρξης τους, από μύθους και παραδώσεις αλλά και απεικονίσεις μέσα από την τέχνη  από τα ιστορικά ή και προϊστορικά χρόνια καθώς και απο και γραπτά κείμενα . Τα αρχικά  ISC είναι για International Society of Cryptozoology.

                                   ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ  ΣΤΟ ΜΩΣΑΙΚΟ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ

 Οι Αιγύπτιοι σε μνημεία τους απεικόνιζαν τους Βαράνους –τα μεγαλύτερα σαύρια που υπάρχουν σήμερα και που έζησαν ποτέ-  με τέτοιο τρόπο που να μην γίνεται συνήχηση με τον κροκόδειλο του Νείλου. Ο Ηρόδοτος περιγράφει το ζώο αυτό σαν ένα «Στεριανό Κροκόδειλο» Αν κοιτάξουμε προσεκτικά θα δούμε κάτω από το πλέων σαυροειδές ζώο την φθαρμένη δυσανάγνωστη επιγραφή που το πιθανότερο είναι ότι  γραφεί CΑΥΡΟC  CTEΡIANOC.

Ένα διαφωτιστικό στοιχειό για την κατανομή των ειδών  λύγκα το 100 μΧ. που χρονολογείται το μωσαϊκό , είναι το γεγονός ότι αυτός αναπαριστάται με χρωματισμό παραλλαγής όπως τα ευρωπαϊκά και ασιατικά ειδή και όχι με τον καφέ ομοιόμορφο του αφρικανικού λύγκα που λέγεται πιο συχνά καρακάλ και που είναι το μοναδικό σήμερα αφρικάνικο είδος.

ΔΑΡΒΙΝΙΣΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΣΤΩΝ








H Επιστήμη σήμερα δεν είναι πεδίο συζήτησης και διαμάχης όπως ήταν παλιότερα, οι θεωρίες που στοιχειοθετούν τον κορμό της γνώσης είναι αντικειμενικά ορθές και αν τύχει να τις αμφισβητήσεις καταλήγεις γραφικός, όσων αφόρα την βιολογία και ειδικά την εξέλιξη, η διαμάχη έχει λήξει , με τις γνώστες επίσημες απόψεις που έχουν επικρατήσει. Παρόλα αυτά υπάρχει και η απέναντι όχθη, οι δημιουργιστες, οι οποίοι έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα, και εμφανίζονται συχνά πυκνά σε διαλέξεις ,στο ιντερνέτ, εκδίδουν βιβλία, με σκοπό να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους. Είναι όμως τόσο πολύ ταγμένοι απέναντι στο επιστημονικό κατεστημένο, ίσως και με την αιρετική διάθεση του ερευνητή; αλλά όχι του ερευνητή βεβαία που αμφισβητεί έτοιμος να δεχτεί την αλήθεια όποια και αν είναι αυτή. Όπως είπαμε όμως η διαμάχη είναι προ καιρού ληγμένη με την έκβαση γνωστή σε όλους, και οι δημιουργιστες δεν προσπαθούν να αλλάξουν αυτό το γεγονός , έτσι δεν κινδυνεύει πραγματικά η επιστήμη .Για την ακρίβεια δημιουργιστές και δαρβινιστές τα έχουν κάνει πλακάκια , δηλαδή οι δημιουργιστές δεν θέλουν να επικρατήσουν εναντία στους νεοδαρβινιστες και οι επιστήμη χρειάζεται τους δημιουργιστες για να την επαληθεύει και να την συντηρεί.


Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ πιθανό να υπάρχει ένα σκοτεινό κίνητρο πίσω από αυτό το τσίρκο. Πριν διαμορφωθούν οι παγιωμένες θεωρίες του σήμερα υπήρχαν πλήθος στοιχείων αινιγματικών, αντιφατικών, που δεν οδηγούσαν πουθενά δεν κολλούσαν μεταξύ τους και το ένα κατέρριπτε το άλλο, τότε υπήρχε ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά. Σήμερα κανείς δεν ακούει να γίνεται λόγος για τέτοια στοιχειά όπως μαλακούς ιστούς σε απολιθωμένο οστό δεινοσαύρου, τουλάχιστον όχι από φορείς όπως πανεπιστήμια κ.τ.λ. εκείνη η εποχή φαντάζει σε εμάς σαν η εποχή της αρχής της εξελικτικής βιολογίας όπου η γνώση ήταν ελλιπής και τα χρόνια ήταν σκοτεινα. Ηταν όμως πιο σκοτεινά από τα σημερινά ;


 Την συζήτηση περί εξέλιξης την μονοπωλούν οι νεοδαρβινιστες και οι διμιουργιστες σε ένα ξεθυμασμένο ντιμπειτ που κραταει από την εποχή του Δαρβίνου, αλλά όμως είναι μόνο αυτές οι δυο πιθανές θεωρίες που εξηγούν τα εν λόγο φαινόμενα ; όπως και να έχει μόνο αυτές ακούγονται . Γιατί ; Ας έρθουμε σε αυτά τα οποία ονομάζουν οι δημιουργιστές στοιχειά υπέρ της άποψης της δημιουργίας από κάποιο ανώτερο ον και την επαλήθευση των όσων λέει η βίβλος, αυτά τα οποία χρησιμοποιούν για ενδείξεις οι δημιουργιστες είναι ακριβώς αυτά στα οποία τα τελευταία χρόνια η νεοδαβινικη εξελικτική βιολογία σαν θεωρία μπάζει νερά. Αν μια προσωπικότητα δημιουργιστη διατείνεται ότι η γη είναι πιο νέα από ότι της αποδίδουν οι γεωλόγοι η ότι υπάρχουν γεωλογικές αποθέσεις που παραπέμπουν σε κατακλυσμούς η ότι υπάρχουν αδιάψευστα αρχαιολογικά ευρήματα που αναπαριστούν δεινοσαύρους πολλές φόρες μαζί με ανθρώπους , θα έχει διατυπωθεί αυτή η άποψη από το στόμα του αντίπαλου της επιστήμης και θα έχει πλαισιωθεί με ψέματα τα οποία υποτίθεται πως εξηγεί, και μια τέτοια άποψη έχει χάσει το επιστημονικό της κύρος άσχετα αν είναι αποδείξιμη ανά πάσα στιγμη.

  Μύθοι , Θεωρίες και Επιστήμη

Πως ασύνδετοι ιστορικά πολιτισμοί έχουν τα ιδία μυθολογικά πλάσματα;

 Αναγνωρίζονται στους δράκους, έτσι όπως απεικονίζονται στην λαϊκή τέχνη, στα αρχαιολογικά ευρήματα, και γενικά στα δείγματα κουλτούρας  λαών,  χαρακτηριστικά που τους δίνουν  μορφές στερεοτύπες για κάθε παράδοση , που όμως απεικονίζουν το ίδιο πλάσμα, ένα ερπετοειδές ζώο μεγάλων διαστάσεων το όποιο αν κρίνουμε από το μύθο και την μορφή  έχει σαρκοφαγικές συνήθειες. Υπάρχει πολύ διαδεδομένη η πεποίθηση ότι ο δρακός  σαν  μύθος προήλθε από την ανακάλυψη απολιθωμάτων  δεινόσαυρων, γιατί υπάρχει όμως μόνο αυτή η εικόνα ; Οι δεινόσαυροι δεν ήταν μόνο σαρκοφάγοι. Ούτε ήταν πάντα μεγάλων διαστάσεων , γιατί δεν έδωσαν οι άλλες πολυάριθμες ομάδες δεινόσαυρων παρόμοιούς μύθους ;

Η λέξη δράκος είναι ελληνική και όχι ξενόφερτη. Μύθοι περί δράκων  διαδραματίζονται στην Αρχαία Ελλάδα, ενώ  στην Ελλάδα δεν υπήρξαν απολιθώματα δεινόσαυρων (επειδή τον μεσοζωικό αιώνα που μεσουρανούσαν οι δεινόσαυροι αυτό που σήμερα είναι Ελλάδα τότε ήταν μέρος μίας μεγάλης προϊστορικής θάλασσας που έχει ονομαστεί Τηθύς). Οι επιστήμονες που λένε αυτές τις θεωρίες, καταλογίζουν στους αρχαίους ότι τα Ελληνικά απολιθώματα του τεταρτογενούς και τριτογενούς, δηλαδή μετά το μεσοζωικό και τους δεινόσαυρους , σχετίστηκαν με τους κύκλωπες και τους τιτάνες. Όχι ότι μας έκαναν να δημιουργήσουμε τους μύθους μας  περί τιτάνων και κυκλώπων, αλλά ότι τα απολιθώματα εξηγηθήκαν με βάση τον μύθο .Αυτές οι θεωρίες  αντλούν αληθοφάνεια από την εικόνα για τον μη εξελιγμένο σε τεχνικά ζητήματα αρχαίο Έλληνα, ο όποιος ζει σε ένα υποανάπτυκτο από τεχνολογικής απόψεως κόσμο, ο όποιος κατά συνέπεια δεν μπορεί να ξεχωρίσει το μηρό ενός ελέφαντα από αυτό ενός γίγαντα και απλώς εστιάζει στο μέγεθος, σφάλει και αναγνωρίζει το κρανίο ενός μαμούθ σαν κύκλωπα, επειδή αυτό έχει μια τρύπα στην μέση για την προβοσκίδα που αυτός αγνοεί, ενώ παραβλέπει τους δυο τεραστίους χαυλιόδοντες.

Αν μελετήσουμε την ανατομία των δράκων, παρατηρούμε ότι μπορούν πολύ εύκολα να χωριστούν σε δυο ομάδες, στους φτερωτούς(δυτικούς ) και στους μη φτερωτούς (ανατολικούς-Κινέζικους), αν υποθέσουμε  ότι οι δράκοι είναι πραγματικά ζώα που κάποτε υπήρξαν, άρα υπακούν στους νομούς της εξέλιξης,  έχουμε να κάνουμε με ζώα που παρουσιάζουν τέσσερα άκρα και όταν φέρουν φτερά έξι άκρα… δεν υπάρχει όμως κανένα χερσαίο σπονδυλωτό  ζώο με τέταρτο άκρο και άνω, είτε από το αρχείο των απολιθωμάτων είτε εξαφανισμένο κατά την ιστορία, είτε όχι( αν εξαιρέσεις βεβαία τα σαρκοπτερυγια και τα συγγενικά τους ειδή, μια ομάδα εξαφανισμένων ψαριών στα όποια τα πτερύγια τους παρουσίαζαν λοβούς που υποθέτουμε ότι τα βοηθούσαν να στηρίζονται για κάποιου είδους προϊστορικό στοιχειώδες περπάτημα στην ξηρά , κάτι που δεν ισχύει με τον συγγενικό τους κοιλάκανθο που παρουσιάζει παρόμοια ιδιομορφία στα έξι πτερύγια στα πλευρά του και το δεύτερο ραχιαίο  του, που επιβίωσε μέχρι τις μέρες μας, ο όποιος όμως ζει σε σημαντικό βάθος)όποτε το αδύνατο ενός  τέτοιου υποθετικού εξελικτικού άλματος  (άκρα που υποστηρίζουν τα μεμβρανώδη φτερά )ισοδυναμεί με παραμονή των φτερωτών δράκων στην σφαίρα του μύθου.

                         

             Προσεγγίζοντας την Κρυπτοζωολογία

Όπως η παραδοσιακή επιστήμη πλήττεται κατά τους αντιπροσώπους της από την κρυπτοζωολογια, έτσι και η κρυπτοζωολογια πλήττεται από την επιστήμη, αλλά αυτός δεν είναι ο πραγματικός εχθρός του ερευνητικού μας πεδίου, η ζημία πολλές φόρες γίνεται εκ των έσω, από πολλούς που προσποιούνται ενδιαφέρων  δυστυχώς επειδή είναι έμποροι, Δεν θα υπήρχε θέμα αν αυτά που λέγανε τα λέγαν επειδή τα πίστευαν αλλά το κακό είναι ότι δεν τα πιστεύουν και ότι τα διαδίδουν για να βγάλουν χρήμα , ακόμα μια φορά, θα ήμουν εντάξει με αυτούς και το κοινό τους που φτιάχνεται με το να ακούει τέτοιες ιστορίες και να αγοράζει βιβλία κ.τ.λ. και να πληρώνει ένα τέτοιο βίτσιο δηλαδή να φτιάχνεται με ιστορίες και να μην τους ενδιαφέρει η αλήθεια, το κακό όμως είναι ότι νοθεύονται οι πληροφορίες, φτιάχνονται πλάστες, αναπαράγεται σάτιρα που αμαυρώνει την κρυπτοζωολογια, και στην τελική την πληρώνουν αυτοί που πραγματικά ενδιαφερωντε και έχουν διάθεση για ερευνά.

Ένα προσωπικό παράδειγμα είναι το εξής, στο άρθρο του περιοδικού φάκελος X 2001 με θέμα την κρυπτοζωολογια ο αρθρογράφος, (μπορώ να στείλω σε e-mail το άρθρο) λέει στην παράγραφο στην όποια μιλάει για ελληνικά κρυπτιδια, ότι στην Κρήτη υπάρχει ένα είδος «γύπα που μοιάζει πολύ με κόνδορα» και έχει άνοιγμα φτερών 3 μέτρα και δεν έχει καταγράφει και είναι γνωστό με το όνομα ζάρα, από  μια απλή αναζήτηση στο δίκτυο μπορεί ο καθένας να δει ότι ζάρα είναι η τοπική ονομασία στην Κρήτη της λευκής τυτως (Tyto alba) ένα είδος κουκουβάγιας. Είναι προφανές ότι υπάρχει μαγειρεμένη πληροφορία, ενώ συνήχηση της κουκουβάγιας με τον γύπα είναι αδύνατη κυρίως επειδή τα ιερακόμορφα είναι ενεργά την ημέρα, ενώ οι κουκουβάγιες είναι νυκτόβια, καθώς επίσης και από το χρώμα του πτερώματος που είναι διαφορετικό και δεν μπορεί να μπερδευτεί σε καμία περίπτωση ακόμα και από απόσταση.

Στην εποχή των blogs και του YouTube, όλα τα ευρήματα γνωστοποιούνται με ένα πανομοιότυπο τρόπο άχρηστης ενημέρωσης όπου είσαι ανίκανος να κρίνεις και να βγάλεις συμπέρασμα ενώ δεν υπάρχουν σοβαρές  απόψεις πάνω στην φύση του τι έχει βρεθεί και υπό ποιες περιστάσεις κατέληξε να βρεθεί εκεί που βρέθηκε και όλα αυτά στον βωμό της τρεντουλιας που είναι αξιοποιήσιμη μόνο για να σκοτώσεις την ώρα σου. Η σχέση κρυπτοζωολογιας ιντερνέτ είναι προβληματική. Αρχικά κυκλοφορεί ένα βιντεάκι  όπως έχει γίνει πολλές φόρες. Τις περισσότερες είναι ένα κουφάρι, ένας σκελετός ή κάτι που πιάστηκε, ακόμα πιο ύποπτα όταν έχει παιχτεί σε κάποιο τηλεοπτικό δίκτυο σε δελτίο ειδήσεων(πολύ συχνά με τους θανάτους οικόσιτων ζώων στην κεντρική Αμερική ,στην ανακάλυψη πτωμάτων αδιαμφισβήτητα μη καταγεγραμμένων κυνοειδών ζώων, βιντεοσκόπηση τους, και στην αιχμαλωσία τελικά ενός, γεγονότα που αποτελούν κάτι που παραδόξως αφορά το youtube και τους χρήστες του και όχι τους σοβαρούς επιστήμονες). Και μετά σιωπή. Εφόσον υπάρχει υλικό για αναγνώριση για τι δεν μαθαίνουμε μετά τίποτα ; μήπως δεν είναι αρκετά σημαντικά τα ευρήματα για να ασχοληθούν ;Γιατί γίνεται πάντα η ίδια ιστορία ; έτσι και αλλιώς μια επιστημονική κοινότητα δεν είμαστε όλοι… ; αν τελικά αποδεικνύεται πως είναι κάτι άγνωστο λογικά δεν είναι ευπρόσδεκτο; αν τελικά αποδεικνύεται πως ήταν κάτι γνωστό (άρα αποδυναμώνει την κρυπτοζωολογια)δεν είναι και αυτό ευπρόσδεκτο.; Δεν θα έπρεπε να μας ενημερώνουν τα μέσα τουλάχιστον εφόσον κάλυψαν αρχικά το θέμα, και με το κίνητρο της τηλεοπτικής εμπορικότητας της επίκαιρης ανακάλυψης ;